Η Επιλογή του Εκπαιδευτικού τ/κ Αεροπλάνου

Πρώτο Μέρος


[ Β' Μέρος ] - [ επιλογή κινητήρα ]

 

 

Τι χαρακτηριστικά πρέπει να έχει το πρώτο εκπαιδευτικό αεροπλάνο;

Μα φυσικά, να είναι εύκολο στην οδήγησή του. Για να γίνει αυτό στην πράξη πρέπει να πετάει αργά, να είναι σταθερό και να μη πέφτει σαν τούβλο, μόλις σβήσει ο κινητήρας. Με άλλα λόγια το σωστό εκπαιδευτικό μοντέλο μπορεί να πετάξει μόνο του για αρκετή ώρα, χωρίς να δέχεται εντολές από τον πομπό, ώστε να σου δώσει την ευκαιρία να σκεφτείς πιό σήμα να δώσεις, ή αν το χάσεις προς στιγμή από τα μάτια σου να προλάβεις να το ξαναεντοπίσεις.

Δεν είναι λοιπόν υπερβολή το ότι χαρακτηρίζουν το ιδανικό εκπαιδευτικό μοντέλο σαν ένα μοντέλο "ελεύθερης πτήσης" που παίρνει "σποραδικές παρεμβολές" από ένα πομπό. Το εκπαιδευτικό μοντέλο πρέπει να είναι επίσης φθηνό, να φτιάχνεται γρήγορα και να επισκευάζεται εύκολα. Αντίθετα, η εμφάνιση δεν πρέπει να είναι βασικός παράγοντας επιλογής. Βέβαια σε όλους αρέσουν τα όμορφα αεροπλάνα, αλλά προκειμένου για εκπαιδευτικά μοντέλα ποτέ η ομορφιά δεν πρέπει να υπερισχύει σε βάρος των πτητικών χαρακτηριστικών τους.

 

Η ταμπέλα "εκπαιδευτικό" είναι αρκετή για να το αγοράσω;

Πόσες φορές αντί για το "εκπαιδευτικό" μοντέλο, πετάξανε τα όνειρα του ευαίσθητου νέου μαζί με το χαρτζιλίκι του;

Περισσότεροι από τους μισούς αερομοντελιστές ξεκίνησαν επιλέγοντας (ή οδηγήθηκαν να επιλέξουν) ένα μοντέλο πέρα από τις δυνατότητές τους, δίνοντας αφορμή σε διαδόσεις ότι "είναι αναπόφευκτο και εντελώς φυσιολογικό το να σπάσεις 4-5 μοντέλα πριν καταφέρεις να πετάξεις μόνος σου".

Αυτό είναι βλακώδες και απογοητευτικό μαζί. Δυστυχώς η βιομηχανία ειδών αερομοντελισμού δεν "αστυνομεύεται" και η λέξη "εκπαιδευτικό" που φιγουράρει σε πολλά kits, μπορεί να παραπλανήσει και τον αερομοντελιστή και τον πωλητή.

Πολλά μοντέλα που αναφέρονται ως "εκπαιδευτικά" στην ουσία είναι προχωρημένα εκπαιδευτικά με προορισμό να βοηθήσουν ένα αερομοντελιστή με σχετική πείρα να περάσει στο αμέσως επόμενο στάδιο. Αυτά δεν είναι τα κατάλληλα φτερά για τον νέο που θέλει να πετάξει για ΠΡΩΤΗ φορά.

Με όσα πούμε στην συνέχεια θα μπορέσεις να διαλέξεις το κατάλληλο εκπαιδευτικό μοντέλο, ή ακριβέστερα θα μπορέσεις να απορρίψεις ένα ακατάλληλο μοντέλο που μπορεί να σου προτείνουν μερικοί που δηλώνουν "ειδικοί".

 

Τα αεροδυναμικά χαρακτηριστικά

Το μέγεθος

Ως μέτρο σύγκρισης του μεγέθους των μοντέλων είναι η επιφάνεια των φτερών τους. Προτείνουμε τα εκπαιδευτικά μοντέλα να έχουν επιφάνεια από 25 έως 58 τετραγωνικές παλάμες (390 - 900 τετραγωνικές ίντσες). Το εύρος αυτό είναι συνάρτιση του βάρους του συστήματος τηλεκατεύθυνσης που καλείται να σηκώσει το φτερό, της ικανότητας του χειριστή να το διακρίνει μακρύτερα, του κόστους αγοράς, του χρόνου κατασκευής και τέλος της ασφάλειας της πτήσης. Τα μικρότερα ή πολύ μεγαλύτερα μοντέλα δυσκολεύουν την εκπαίδευση. Επίσης ένας παράγοντας που θα περιορίσει πιθανά το μέγεθος είναι ο χώρος του αυτοκινήτου με το οποίο θα μεταφέρεται. Γι' αυτό τον λόγο τα μακρυά φτερά συμφέρει να κατασκευαστούν σε δύο κομμάτια.

Η φόρτιση του φτερού

Ενα μεγαλύτερο μοντέλο λογικά θα είναι και βαρύτερο. Εδώ όμως δεν μας ενδιαφέρει το απόλυτο νούμερο που δείχνει η ζυγαριά, αλλά το πόσο βάρος καλείται να σηκώσει η επιφάνεια του φτερού, δηλαδή ο λόγος βάρος/επιφάνεια, που λέγεται φόρτιση του φτερού (wing loading).

Μεταξύ δύο όμοιων αεροδυναμικά μοντέλων, το ελαφρύτερο από τα δύο χρειάζεται μικρότερη ισχύ (μικρότερο κινητήρα), ολισθαίνει και προσγειώνεται με μικρότερη ταχύτητα, έχει μικρότερη ορμή πρόσκρουσης και μικρότερη αδράνεια στους χειρισμούς. Ολα αυτά τα χαρακτηριστικά καθιστούν το ελαφρύτερο μοντέλο ιδανικό για εκπαίδευση.

Τα μοντέλα αρχικής εκπαίδευσης δεν πρέπει να έχουν φόρτιση μεγαλύτερη από 50 γρ./τ.π. (~16 oz/sq.ft.). Μεγαλύτερες φορτίσεις και έως τα 60 γρ./τ.π. (~20 oz/sq.ft.) σηματοδοτούν την περιοχή του βασικού εκπαιδευτικού, ενώ φορτίσεις πέρα από αυτό το νούμερο είναι για προχωρημένα εκπαιδευτικά. Συγκριτικά η φόρτιση των αγωνιστικών ακροβατικών μοντέλων είναι στην περιοχή 65-75 γρ/τ.π.

Αν τα στοιχεία βάρους που δίνει ο σχεδιαστής για το τελειωμένο -έτοιμο για πτήση- μοντέλο κυμαίνονται μεταξύ ενός ελάχιστου εφικτού και ενός μέγιστου επιτρεπτού, εσύ να κάνεις τους υπολογισμούς σου με το μεγαλύτερο νούμερο. Είναι λίγο απίθανο ένας αρχάριος να καταφέρει να φτιάξει το μοντέλο ελαφρύ, και δεν είναι υπερβολή ότι τις περισσότερες φορές καταλήγει σε ένα αποτέλεσμα βαρύτερο και από το άνω όριο του σχεδιαστή.

Για να βρείς το φορτίο της πτέρυγας δεν έχεις παρά να διαιρέσεις το ενδεικνυόμενο βάρος που αναγράφεται στο kit, στο σχέδιο ή στην διαφήμιση (σε γραμμάρια) με την επιφάνεια του φτερού (σε τετραγωνικές παλάμες). Το αποτέλεσμα θα είναι σε γρ/τ.π. Στα Αμερικάνικα ή Αγγλικά μοντέλα, το βάρος δίνεται σε pounds, Lbs (λίβρες) και η επιφάνεια σε square inches, Sq.In. (τετραγωνικές ίντσες). Για να τα μετατρέψεις το βάρος σε γραμμάρια πολλαπλασίασε τις Lbs x 453, και για να μετατρέψεις την επιφάνεια σε τετραγωνικές παλάμες πολλαπλασίασε τις Sq.In x 0,064516.

Η σχεδίαση και η θέση του φτερού

Το χαρακτηριστικό των μοντέλων αρχικής εκπαίδευσης είναι ότι έχουν το φτερό στο επάνω μέρος της καμπίνας της ατράκτου, είναι δηλαδή υψηλοπτέρυγα (high wing). Αυτή η θέση ως προς το Κέντρο Βάρους του σκάφους προσδίδει ευστάθεια σαν το εκκρεμές.

Για πρόσθετη ευστάθεια στον διαμήκη άξονα οι δύο έδρες του φτερού σχηματίζουν μεταξύ τους θετική δίεδρο γωνία (dihedral), δηλαδή τα ακροπτερύγια βρίσκονται ψηλότερα από την ρίζα του φτερού. Ακόμα σταθερότερα είναι τα φτερά με τρίεδρο (τρείς έδρες) ή με πολύεδρο (τέσσερεις ή περισσότερες έδρες) που κάθε εξωτερική έδρα βρίσκεται σε μεγαλύτερη γωνία από την άλλη.

Αν η άτρακτος δεν έχει καμπίνα, και το φτερό είναι και πάλι τοποθετημένο στο επάνω μέρος της, κοντά στον άξονα του κινητήτα, τότε μιλάμε για μεσοπτέρυγο μοντέλο (shoulder wing). Και αυτή η διάταξη προσφέρει ένα ικανοποιητικό ποσοστό ευστάθειας, το οποίο συμπληρώνεται με μεγαλύτερη δίεδρο.

Ενα άλλο χαρακτηριστικό του αρχικού εκπαιδευτικού μοντέλου είναι η καμπύλη αεροτομή με επίπεδη κάτω επιφάνεια (flat bottom) τύπου Clark Y. Αυτές οι αεροτομές έχουν μεγάλο συντελεστή άντωσης, ομαλή απώλεια στήριξης και αρκετή αντίσταση για να μην επιτρέπουν την ανάπτυξη μεγάλων ταχυτήτων, ιδίως σε κρίσιμες καταστάσεις που μπορεί να βρεθεί το μοντέλο από λάθος χειρισμό. Ακόμα η πτέρυγα που έχει τέτοια αεροτομή κτίζεται πολύ πιό εύκολα από οποιαδήποτε άλλη πτέρυγα με κοίλη, ημισυμμετρική ή συμμετρική αεροτομή.

Ο λόγος ανοίγματος του φτερού (aspect ratio), είναι η σχέση του πλάτους του φτερού ως προς το εκπέτασμά του. Ο μεγάλος λόγος ανοίγματος παρέχει μεγαλύτερο λόγο ολίσθησης, αλλά χρειάζεται πιο γερή κατασκευή για την αντοχή στην κάμψη και την στρέψη. Επίσης έχει μεγαλύτερη αδράνεια στην περιστροφή (roll). Τα κλασσικά εκπαιδευτικά μοντέλα έχουν λόγο ανοίγματος από 5,5:1 έως 7,5:1 ενώ τα ανεμόπτερα και μοτο-ανεμόπτερα λίγο μεγαλύτερο.

Η ευστάθεια

Τα σπορ μοντέλα ελεύθερης πτήσης εκτελούν μια ομαλή άνοδο με τον κινητήρα σε λειτουργία και όταν ο τελευταίος σβήσει μεταπίπτουν σε μία ομαλή ολίσθηση. Τα μοντέλα αυτά δεν έχουν πηδάλιο ανόδου-καθόδου. Η γωνίες ανόδου και ολίσθησης, όπως και οι επαναφορά στην προκαθορισμένη γωνία μετά από μία διατάραξη ελέγχονται από την ευστάθεια που δίνει ο σχεδιαστής και το τριμάρισμα που τους ορίζει ο αερομοντελιστής.

Στην πράξη τα πρώτα τηλεκατευθυνόμενα μοντέλα ήταν μοντέλα ελεύθερης πτήσης στα οποία είχε προστεθεί σύστημα που ήλεγχε μόνο το πηδάλιο διεύθυνσης και τις στροφές του κινητήρα. Αυτά ήταν (και είναι) πιό σταθερά και ασφαλή στην πτήση από μερικά μοντέρνα εκπαιδευτικά μοντέλα.

Ενδείξεις για την στατική ευστάθεια ως προς τον εγκάρσιο άξονα είναι η θέση του κέντρου βάρους και η διαφορά των γωνιών πρόσπτωσης φτερού και ουραίου (διαμήκης δίεδρος-decalage).

Μεγάλη στατική ευστάθεια έχουμε με:

  1. προχωρημένη θέση του κέντρου βάρους στο 25%-33% της μέσης χορδής σε συνδυασμό με ουραίο με επίπεδη/πλάκα αεροτομή, θετική διαμήκη δίεδρο 1 -1,5 μοιρών, και αρνητική γωνία έλξης 4-5 μοίρες.
  2. θετική διαμήκη δίεδρο της τάξης των 4-5 μοιρών σε συνδυασμό με ουραίο που έχει καμπύλη αεροτομή, κέντρο βάρους στο 40-45% και αρνητική γωνία έλξης 4-5 μοίρες. Η διάταξη αυτή συναντάται σε παλιά μοντέλα ελεύθερης πτήσης (old timers).
Το προσόν και των δύο αυτών συνδυασμών είναι ότι το μοντέλο βγαίνει ευκολώτερα μόνο του από μία βύθιση ή απώλεια στήριξης.

Παράλληλα ένδειξη για μεγάλη δυναμική ευστάθεια είναι ο μακρύς μοχλός ουράς, και ο κοντός μοχλός της μύτης. Το προσόν αυτής της διάταξης είναι ότι το ευσταθές στατικά μοντέλο επανέρχεται στην τροχιά του χωρίς να κάνει πολλές ταλαντώσεις.

Το μοντέλο με τα παραπάνω χαρακτηριστικά θα εκτελέσει ήπια και σταθερή άνοδο με τον κινητήρα σε πλήρη ισχύ, οριζόντια πτήση με μικρή ταχύτητα με τον κινητήρα σε μέση ισχύ, και ολίσθηση (χωρίς έλξη) με πλατειά γωνία και μικρή ταχύτητα, χωρίς να κινήσουμε ή να αντισταθμίσουμε το πηδάλιο ανόδου-καθόδου. Είναι βέβαιο ότι το μοντέλο αυτό είναι ακριβώς ότι χρειάζεται ο αρχάριος στα αρχικά στάδια της εκμάθησης της οδήγησής του.

Δυστυχώς πολλά σύγχρονα "ετοιματζίδικα" μοντέλα, υιοθετούν θετική γωνία πρόσπτωσης του πτερύγιου της ουράς, δηλαδή έχουν αρνητική διαφορά των γωνιών πρόσπτωσης (αρνητική διαμήκη δίεδρο). Με την βιομηχανοποιημένη παραγωγή η άτρακτος πίσω από το ιδανικό Κέντρο Βάρους βγαίνει βαρειά, οπότε αναγκάζονται να τα σχεδιάσουν με μικρό μοχλό ουράς (και μακρύ μοχλό μύτης) για να μπορέσουν να ισορροπήσουν ευκολώτερα.

Ταυτόχρονα τα μοντέλα αυτά με τον μεγάλο κινητήρα που αναγκάζονται να προτείνουν, πετούν με μεγαλύτερη ταχύτητα. Το κατώρευμα που παράγει το φτερό είναι ισχυρότερο και σε μεγαλύτερη γωνία, σ' αυτή την κοντινή απόσταση, οπότε για να αντισταθμίσουν την τάση ανόδου της μύτης τοποθετούν το πτερύγιο με θετική γωνία και το Κέντρο Βάρους σε τραβηγμένο προς τα πίσω σημείο. Η ευστάθεια ενός τέτοιου μοντέλου είναι συγκριτικά μικρότερη, ενώ κάθε φορά που περνάει από την φάση με κινητήρα στην φάση χωρίς κινητήρα, και αντίστροφα, χρειάζεται αλλαγή στο αντιστάθμισμα. Επειδή ένα τέτοιο μοντέλο χρειάζεται συχνούς χειρισμούς, κατατάσσεται στην δεύτερη βαθμίδα δυσκολίας.

Οσο λοιπόν προχωράει η βαθμίδα εκπαίδευσης τόσο αλλάζουν και τα αεροδυναμικά χαρακτηριστικά του μοντέλου:

  • από υψηλοπτέρυγο σε μεσοπτέρυγο ή σε χαμηλοπτέρυγο
  • από αεροτομή με επίπεδη κάτω επιφάνεια σε ημι-συμμετρική ή συμμετρική
  • από μεγάλη δίεδρο σε μικρότερη
  • από μεγάλη διαμήκη δίεδρο (γωνία πρόσπτωσης), σε μικρότερη ή μηδενική που σημαίνει μεγαλύτερη ταχύτητα πτήσης, μεγαλύτερο βαθμό καθόδου, και μικρότερη ευστάθεια.

 

Τα λειτουργικά χαρακτηριστικά

Τρικάναλο ή Τετρακάναλο;

Με την κοινή λογική, ο νέος αερομοντελιστής δεν πρέπει να αντιμετωπίσει όλα τα προβλήματα συσσωρευμένα. Η πείρα μας δίδαξε ότι το πρώτο εκπαιδευτικό δεν πρέπει να έχει πηδάλια κλίσης (ailerons). Συμφέρει να έχει ελεγχόμενα μόνο τα πηδάλια διεύθυνσης (rudder) και ανόδου-καθόδου (elevators) και φυσικά τις στροφές του κινητήρα (throttle).

Οι δυσκολίες στον χειρισμό του τετρακάναλου μοντέλου αναφέρονται στη σελίδα "Πτήση με μοντέλο 3 αξόνων"

 

Η κατασκευαστική σχεδίαση

Οπως είπαμε το μοντέλο της αρχικής εκπαίδευσης πρέπει να φτιάχνεται φθηνά, εύκολα και γρήγορα και να είναι ελαφρύ και ανθεκτικό. Το ιδανικό υλικό γι αυτό το αποτέλεσμα είναι το ξύλο μπάλσα.

Η πιό διαδεδομένη άτρακτος φτιάχνεται γρήγορα από 4 φύλλα ξύλου γι' αυτό και την ονομάζουμε "κουτί". Το φτερό φτιάχνεται με την κλασσική μέθοδο κολλώντας τα πλευρίδια στα χείλη προσβολής και εκφυγής, και σε μία ή περισσότερες δοκούς. Ο σκελετός αυτός στην συνέχεια ενισχύεται με φύλλο ξύλου σε ένα ποσοστό και το σύνολο επικαλύπτεται με ένα θερμοσυστελλόμενο πλαστικό φύλλο για να σχηματιστεί η αεροδυναμική επιφάνειά του.

Επίσης αποδεκτό (αν δεν είναι πολύ βαρύ) είναι το φτερό που βασίζεται σε ένα κομμάτι διογκομένης πολυστερίνης, μορφοποιημένο στην καμπύλη της ζητούμενης αεροτομής, επικαλυμμένο εξ' ολοκλήρου με φύλλο μπάλσα ή καπλαμά, που κι' αυτό τέλος επικαλύπτεται με το πλαστικό επενδυτικό φιλμ.

Οι παραπάνω κατασκευές εξασφαλίζουν αντοχή στη συνήθη κακομεταχείριση και επιτρέπουν εύκολες επιδιορθώσεις. Ο σχεδιαστής έχει βάλει τις ενισχύσεις στα σημεία που καταπονούνται και κάθε επιπλέον προσθήκη ξυλείας ή κόλλας από τον κατασκευαστή θα προσθέσει περιττό βάρος. Ολο και περισσότεροι αερομοντελιστές συνειδητοποιούν ότι το βαρύτερο μοντέλο όχι μόνο δεν πετάει καλά, αλλά xτυπάει και πιο δυνατά στο έδαφος. Αλλωστε κανένα μοντέλο δεν σχεδιάζεται να αντέξει σε μια κατακόρυφη πτώση.

Ο σχεδιαστής θα πρέπει επίσης να έχει προσέξει ιδιαίτερα 3 σημεία: τα σκέλη προσγείωσης, την βάση του κινητήρα και τη θέση της δεξαμενής.

Η δεξαμενή πρέπει να είναι επισκέψιμη. Ετσι μειώνεται η πιθανότητα υπερχείλισης μέσα στην άτρακτο (σύνηθες φαινόμενο), βλέπεις αμέσως την στάθμη του καύσιμου και μπορείς να την αφαιρέσεις για να καθαρίσεις το σκάφος. Η βάση του κινητήρα συμφέρει να έχει ένα αδύνατο σημείο, π.χ. μία πλάκα από απλό κόντρα πλακέ, που δεν κολλιέται αλλά βιδώνεται σε δύο δοκούς, ώστε αν ο άξονας του κινητήρα χτυπήσει στο διάδρομο σε μια "ζεστή" προσγείωση, να σπάσει το κόντρα πλακέ και όχι ο κινητήτας ή η άτρακτος. Με νέο κόντρα πλακέ επίσης είναι εύκολο να ρυθμίσεις την γωνία έλξης ή να αλλάξεις κινητήρα.

Δεν μπορούμε να τονίσουμε περισσότερο ότι για θέμα ευκολίας και μόνο, ο κινητήρας πρέπει να τοποθετείται όρθιος, δηλαδή η κεφαλή του να βρίσκεται προς τα επάνω.

Επίσης, για ευκολία, τα φτερά και το ουραίο οριζόντιο πτερύγιο δεν κολλούνται μόνιμα στην άτρακτο αλλά συνδέονται μεταξύ τους με λάστιχα, για να μετακινηθούν σε μία πιθανή βαρειά προσγείωση χωρίς να σπάσουν. Με τα διαιρούμενα μέρη υποβοηθείται και η μεταφορά τους στο αεροδρόμιο και η τοποθέτηση των ηλεκτρονικών στην άτρακτο.

Το σύστημα προσγείωσης

Ολοι οι αρχάριοι πιστεύουν ότι πρώτα πρέπει να μάθουν να τροχοδρομούν το μοντέλο στο έδαφος, μετά να μάθουν να το απογειώνουν, να το χειρίζονται στον αέρα και τέλος να μάθουν να το προσγειώνουν. Χωρίς αυτό να είναι απορριπτέο, εμείς προτείνουμε ότι το σημαντικό στάδιο που πρέπει να μάθει ο αρχάριος (μετά από τον χειρισμό στον αέρα), είναι να προσγειώνει.

Για να αντέξει το μοντέλο σε μία σειρά από "βαρειές" ή "ζεστές" προσγειώσεις πρέπει να σχεδιαστεί ανάλογα το σύστημα προσγείωσης που θα απορροφά τις κρούσεις προστατεύοντας το υπόλοιπο σκάφος.

Σε γενικές γραμμές, αυτοί που χρησιμοποιούν ασφάλτινο διάδρομο ψηφίζουν υπέρ του τρίκυκλου συστήματος προσγείωσης. Το δίκυκλο σύστημα και μάλιστα με κύριους τροχούς μεγαλύτερης διαμέτρου (και ένα πρόσθετο μικρό τροχό ή σύρμα στην ουρά), προτιμάται για γήπεδα με χόρτο και λοιπές ανωμαλίες.

Για την αρχική εκπαίδευση όμως πλεονεκτεί το δίκυκλο σύστημα. Το μοντέλο κατασκευάζεται ταχύτερα και καταλήγει ελαφρύτερο (αφού λείπει ένα σκέλος/ρόδα), και δεν επιβαρύνει το σέρβο του rudder και την μπαταρία από μία σφιχτή ντήζα (συνηθέστερη περίπτωση). Εάν οι δύο τροχοί τοποθετηθούν στην σωστή θέση και γωνία, οι απογειώσεις από το έδαφος είναι πολύ εύκολες. Εμείς όμως προτείνουμε μία πιο προωθημένη θέση στήριξης των σκελών που θα διασφαλίζει την ακεραιότητα του μοντέλου στην προσγείωση, γνωρίζοντας ότι αυτό θα δυσκολέψει την απογείωση από το έδαφος. Στις περιπτώσεις αυτές την απογείωση θα κάνει ο εκπαιδευτής είτε από τον διάδρομο, είτε με σπρώξιμο από το χέρι όπως στα μοτοανεμόπτερα που στερούνται συστήματος προσγείωσης.

Ετσι στις πρώτες προσγειώσεις που θα κάνεις μόνος σου, αν το μοντέλο χτυπήσει με απότομη γωνία στο έδαφος, τα σκέλη που είναι ευλίγιστα ή στερεωμένα με λάστιχα, θα πάρουν όλη την κρούση και το μοντέλο θα σωθεί. Αντίθετα αν έχει δύσκαμπτο ριναίο σκέλος και χτυπήσει με αυτό στο έδαφος, θα συμπαρασύρει τον πρώτο νομέα στον οποίο στηρίζεται και η βάση του κινητήρα. Σε μία περιοχή γεμάτη λάδια και χώματα, η επισκευή αυτής της ζημιάς είναι πολύ δύσκολη και αμφίβολη. Στα περισσότερα υψηλοπτέρυγα εκπαιδευτικά μοντέλα μπορείς να εναλλάσεις (με μία μικρή προσθήκη στην κοιλιά της ατράκτου) το τρίτροχο με το δίτροχο σύστημα.

Για να μάθεις να πετάς πρέπει να βρίσκεσαι όσο περισσότερη ώρα μπορείς στον αέρα. Οχι στο εργαστήριο επισκευάζοντας ή ξοδεύοντας χρήμα για να αντικαταστήσεις ολόκληρο το μοντέλο μετά από κάθε βαρειά προσγείωση.

 

Μπορώ να αρχίσω με ένα προκατασκευασμένο μοντέλο;

Σήμερα η αγορά έχει κατακλυσθεί από προκατασκευασμένα μοντέλα. Αυτά μπορεί να προσφέρονται σε μία από τις τρείς βασικές μορφές προετοιμασίας
  • RΤF (Ready to Fly) Αυτά είναι τελείως έτοιμα για πτήση με τα ηλεκτρονικά και την μηχανή τοποθετημένα.
  • ARΤF ή ARF (Almost Ready to Fly), δηλαδή φινιρισμένα σε ολοκληρωμένο επίπεδο, με υπολοιπόμενη εργασία μόνο την ένωση των βασικών κομματιών και την τοποθέτηση των ηλεκτρονικών και του κινητήρα
  • ARΤC ή ARC (Almost Ready to Cover), με ολοκληρωμένο σκελετό αλλά χωρίς την επικάλυψη ή άλλο εξάρτημα.

Απευθύνονται σε άτομα που θέλουν να "δοκιμάσουν" άμεσα τις χαρές της πτήσης, είτε γιατί δεν έχουν χρόνο να συναρμολογήσουν, είτε γιατί δεν ξέρουν και δεν ενδιαφέρονται να μάθουν να συναρμολογούν.

Αν τα προκατασκευασμένα έχουν τα απαιτούμενα αεροδυναμικά χαρακτηριστικά, κανείς δεν αμφισβητεί ότι μπορείς να μάθεις να τα χειρίζεσαι στον αέρα. (Εξαιρούνται ορισμένα μικρά ηλεκτροκίνητα η πτωχή απόδοση των οποίων δεν μας επιτρέπει να τα πάρουμε στα σοβαρά).

Υπάρχουν μειονεκτήματα στην περίπτωση του έτοιμου;

  • Αγοράζοντας μόνο έτοιμα, δεν θα μάθεις να κατασκευάζεις μοντέλα με βασικά υλικά και κλασσικές μεθόδους, δεν θα γνωρίζεις πως να τα επισκευάσεις, και δεν θα πάρεις άλλες απαραίτητες γνώσεις που χρειάζονται για να γίνεις ένας ολοκληρωμένος αερομοντελιστής. Θα παραμείνεις ένας απλός χειριστής τηλεκατευθυνόμενων αντικείμενων σε σχήμα αεροπλάνου.
  • Τα περισσότερα έτοιμα μοντέλα είναι φτιαγμένα από θερμοπλαστικά ή συνθετικά υλικά, ή κόντρα πλακέ, ή μπάλσα κακής ποιότητας, και πολλά είναι υπέρβαρα. Τα βαρειά μοντέλα είναι σχεδιασμένα με κοντή ουρά και μακρυά μύτη (αντίθετα απ' ότι πρέπει), για να μπορέσουν να ισορροπήσουν εύκολα.
  • Σχεδόν κανένα από τα προκατασκευασμένα μοντέλα δεν συνοδεύεται από κατασκευαστικό σχέδιο, που καθιστά δύσκολη έως αδύνατη την ανακατασκευή του φτερού ή της ατράκτου σε περίπτωση ζημιάς. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται γι' αυτά που είναι φτιαγμένα από θερμοπλαστικά υλικά, γιατί δεν κολλάνε εύκολα.
  • Τα "εκπαιδευτικά" ARF είναι φθηνά, για να ελκύουν τον πελάτη, που θα αγοράσει παράλληλα και τα ακριβά κομμάτια όπως τον κινητήρα, το σύστημα τ/κ, τον εξοπλισμό της εργαλειοθήκης κ.α. Ομως τα ακροβατικά ή scale ARF είναι πολύ ακριβά. Εσύ ως πότε θα αντέχεις να πληρώνεις μία περιουσία κάθε φορά που θέλεις να αποκτήσεις ένα καινούργιο -έτοιμο- μοντέλο;

[ Β' Μέρος ] - [ επιλογή κινητήρα ]


 

Πρώτη σελίδα/Home Περιεχόμενα