Το SG-38 του Β. Κατηνιώτη, σε κλίμακα 1:4, εν πτήσει στα Σπάτα


Εισαγωγή στα τ/κ Ανεμόπτερα


[ Πτήση στην πεδιάδα ] - [ Πτήση στην πλαγιά ]
[ Κατηγορίες ανεμοπτέρων ] - [ Kατηγορία F3J ]
[ Θεωρία ]

 

Τα ανεμόπτερα είναι όμορφα, αθόρυβα, καθαρά και προβάλλουν μία πρόκληση στις ικανότητές σου σαν χειριστή ενός τηλεκατευθυνόμενου αερομοντέλου. Είναι η πρόκληση του να πετάς εκμεταλλευόμενος μόνο τις δυνάμεις της φύσης. Να διαβάζεις τον αέρα, να βρίσκεις και να εκμεταλλεύεσαι ανοδικά ρεύματα για να κρατηθείς ψηλά, να αποφεύγεις τα καθοδικά για να μην χάσεις απότομα το ύψος σου. Χρειάζεται υπομονή, επιτηδειότητα και ένα καλό σχέδιο ανεμόπτερου.

Το να βρείς ένα θερμικό και να κρατήσεις μέσα του το ανεμόπτερο για να κερδίσει το μέγιστο ύψος, και αφού απομακρυνθεί να το οδηγήσεις πίσω κοντά σου, είναι μία πολύ ευχάριστη εμπειρία που όσες φορές και αν την βιώσεις, θα σου δίνει πάντα την ίδια συγκίνηση.

Πολλοί φίλοι αερομοντελιστές κυνηγάνε θερμικά μερικά χρόνια τώρα, και εκτός από μερικούς πιασμένους λαιμούς, πιστεύουν ότι η ανεμοπορία είναι μία από τις πιό όμορφες κατηγορίες των τηλεκατευθυνόμενων αερομοντέλων

Τα ανεμόπτερα έχουν ένα πλεονέκτημα έναντι των μηχανοκίνητων κλασσικών αερομοντέλων: με τις κατάλληλες συνθήκες μπορούν να κρατηθούν στον αέρα περισσότερο χρόνο, ακόμα και πολλές ώρες.

Δύο τεχνικές πτήσης που βασίζονται στην μορφολογία του εδάφους

Διακρίνουμε δύο φάσεις πτήσης για ένα ανεμόπτερο. Οταν αυτό πετάει στην πεδιάδα, και όταν πετάει στην πλαγιά.

Στην πρώτη περίπτωση το ανεμόπτερο μπορεί να παρατείνει τον χρόνο της παραμονής του στον αέρα αν συναντήσει και εκμεταλλευτεί θερμές ανερχόμενες μάζες αέρα (τα γνωστά θερμικά), ενώ στην δεύτερη περίπτωση, το ανεμόπτερο μπορεί να παραμείνει σε πτήση όσο πνέει άνεμος, με την κατάλληλη ένταση, και γωνία προς την πλαγιά.

Επίσης διαφορετικοί είναι και οι τρόποι που το ανεμόπτερο αποκτά το αρχικό του ύψος. Στην πεδιάδα, απογειώνεται με εκτίναξη (με το χέρι ή με λαστιχένιο καταπέλτη), με ρυμούλκηση (με τρέξιμο, βίντζι, αερορυμούλκηση), με βοηθητικό κινητήρα (οπότε λέγεται και μοτοανεμόπτερο), ενώ στην πλαγιά αρκεί ένα σπρώξιμο κόντρα στον πνέοντα άνεμο.

Τέλος αναφέρουμε ότι το ανεμόπτερο που ξεκινάει την πτήση του από την πεδιάδα, μπορεί να ταξιδέψει και να την συνεχίσει σε πλαγιά, ή το ανεμόπτερο που εκτοξεύεται από την πλαγιά, μπορεί να καταλήξει στην βάση της πλαγιάς αν ξαφνικά σταματήσει να πνέει άνεμος, ή να προχωρήσει και να εκτελέσει πτήση σε θερμικά, μακρυά από την πλαγιά αν ο καιρός ευνοεί κάτι τέτοιο.

Στην επιλογή του ανεμόπτερου πρέπει να συνεκτιμηθεί και το αν πρόκειται να πετάει σε πεδιάδα ή σε πλαγιά.

Η επιλογή του ανεμόπτερου

Οπως και με τα μηχανοκίνητα μοντέλα, έτσι και στα ανεμόπτερα υπάρχουν ορισμένα kits ή ARF που είναι πιό κατάλληλα για να ξεκινήσεις. Μία καλή επιλογή είναι ένα ανεμόπτερο με εκπέτασμα 1,8-2 μέτρα, που έχει σχεδιαστεί ειδικά για πτήση με εκμετάλλευση θερμικών (σε πεδιάδα), και που χρειάζεται μόνο δύο σέρβο για τον έλεγχό του (rudder, elevator). Αυτά τα ανεμόπτερα καταλήγουν σε βάρος πτήσης από 700 έως 1500 γραμμάρια.

 

Τα ανεμόπτερα που έχουν σχεδιαστεί ειδικά για πτήση με δυναμικά ρεύματα (σε πλαγιά), είναι πιό βαριά και πιό γρήγορα και τα περισσότερα έχουν πηδάλια κλίσης και απειροελέχιστη δίεδρο.

Το ελαφρύ ανεμόπτερο που θα διαλέξεις μπορεί φυσικά να πετάξει σε πλαγιά όταν ο άνεμος είναι ασθενής.

Τα ανεμόπτερα που δεν έχουν πηδάλια κλίσης, έχουν πτέρυγα με ικανοποιητική "δίεδρο" γωνία.

Από τις τρείς δυνατές παραλλαγές της διέδρου, καλύτερη επιλογή είναι η πολύεδρος (κάτω), μετά έρχεται η τρίεδρος (μέσον), και μετά η απλή δίεδρος (επάνω).

Πολλά ανεμόπτερα (και ηλεκτροκίνητα ανεμόπτερα) παράγονται με την ουρά σε σχήμα V ή σε σχήμα + ή σε σχήμα T. Ο μοναδικός λόγος για αυτή την ιδιαιτερότητα είναι ότι θέλουν να απομακρύνουν την ευαίσθητη ουρά από το έδαφος, για να μην σπάει στις προσγειώσεις. Γιατί όπως ίσως θα έχεις διαπιστώσει, τα ανεμόπτερα προσγειώνονται σε χορταριασμένες επιφάνειες, που το έδαφος είναι ανώμαλο, όσο χρειάζεται για να κάνει ζημιά σε ένα χαμηλό πτερύγιο.

Η πιό εύκολη στην συναρμολόγηση θέση του οριζόντιου σταθερού (stabilizer) είναι αυτή χαμηλά στην βάση του κάθετου σταθερού (fin). Αν το ανεμόπτερο είναι έτοιμο και έχει ουρά όπως οι τρείς προαναφερθείσες, V, +, T δεν θα έχεις μεγάλη δυσκολία να εγκαταστήσεις τις ντήζες. Αν όμως πρόκειται να ξεκινήσεις με kit, απόφυγε αυτές τις παραλλαγές, γιατί η κατασκευή τους είναι δύσκολη για έναν αρχάριο.

Απαιτήσεις συστήματος τηλεκατεύθυνσης

Για το ανεμόπτερο που έχει ελεγχόμενα μόνο το rudder και το elevator αρκεί ένα πολύ απλό σύστημα με δύο κανάλια. Βέβαια όπως αναλύουμε στο κεφάλαιο η επιλογή του συστήματος τ/κ δεν είναι συμφέρουσα η αγορά συστήματος με λιγότερα από 4 κανάλια, αν σκοπεύεις να ασχοληθείς με όλες τις κατηγορίες τηλεκατευθυνόμενων αερομοντέλων.

Ειδικά για τα μοντέλα που έχουν ουρά σε σχήμα V το σύστημα συμφέρει να έχει την δυνατότητα ανάλογης μίξης των δύο αυτών εντολών. Αν το σύστημα τ/κ δεν έχει αυτή την δυνατότητα μπορείς να αγοράσεις ένα ξεχωριστό ηλεκτρονικό μίκτη (αριστερά). Τέλος είναι δυνατή η μίξη των δύο εντολών με μηχανικό τρόπο (δεξιά).

Υλικά κατασκευής του ανεμόπτερου

Τα διαθέσιμα ανεμόπτερα του εμπορίου φτιάχνονται από ξυλεία, ή από συνδυασμό ξυλείας και διογκομένης πολυστερίνης, ή από συνδυασμό συνθετικών τμημάτων (fiberglass) και των προαναφερθέντων υλικών, ή εξ' ολοκλήρου από συνθετικά τμήματα. Εκτός λοιπόν από το σχέδιο, και το μέγεθος, πρέπει να εξασφαλίσεις ότι το ανεμόπτερό σου θα έχει την απαραίτητη αντοχή για τις διάφορες φάσεις της πτήσεις, ιδίως για την φάση της ρυμούλκησης.

 

[ Πτήση στην πεδιάδα ] - [ Πτήση στην πλαγιά ] - [ Κατηγορίες ανεμοπτέρων ] - [ Kατηγορία F3J ] - [ Θεωρία ]

 


 

Πρώτη σελίδα/Home Περιεχόμενα